Οξεία τετραπληγία σε Jack Russel
Ιστορικό: Ένας σκύλος Jack Russel 2 ετών, προσκομίστηκε για εξέταση λόγω πλάγιας κατάκλισης και αδυναμίας βάδισης. Ο σκύλος εμφάνισε αδυναμία στα οπίσθια άκρα μια ημέρα πριν την προσέλευση. Το επόμενο πρωί δεν μπορούσε να σταθεί ή να περπατήσει μόνος του.
Δεν υπάρχει γνωστό ιστορικό τραύματος. Δεν υπάρχει γνωστή έκθεση σε τοξίνες. Πριν το σημερινό πρόβλημα ήταν υγιής, χωρίς σχετικό ιατρικό ιστορικό.
Παρακολουθήστε το βίντεο και στη συνέχεια επεξεργαστείτε το περιστατικό.
Νευροανατομική εντόπιση : γενικευμένη νευρομυϊκή διαταραχή
Σημειώσεις για την νευροανατομική εντόπιση:
Ο σκύλος δεν είναι ικανός να βαδίσει και εμφανίζει τετραπληγία, που χαρακτηρίζεται από σημαντικά μειωμένο έως απόντα μυϊκό τόνο στα άκρα (χαλαρή τετραπληγία). Ο μειωμένος έως απών μυϊκός τόνος υποδηλώνει διαταραχή του κατώτερου κινητικού νευρώνα (ΚΚΝ) ή του νευρομυϊκού συστήματος .
Όταν και τα τέσσερα άκρα εμφανίζουν συμπτώματα κατώτερου κινητικού νευρώνα (ΚΚΝ) αυτό συνήθως οφείλεται σε νόσο του περιφερικού νευρομυϊκού συστήματος. Θεωρητικά, εάν προσβάλλονται ταυτόχρονα και οι δύο διογκώσεις του νωτιαίου μυελού, η αυχενική (Α6–Θ2) και η οσφυοϊερή (Ο4–Ι3), είναι δυνατό να υπάρχουν συμπτώματα κατώτερου κινητικού νευρώνα σε νόσο του κεντρικού νευρικού συστήματος.
Ο σκύλος είχε επίσης απόντα επιγονατιδικά αντανακλαστικά αμφοτερόπλευρα και πολύ μειωμένο έως απόν το αντανακλαστικό της κάμψης και στα τέσσερα άκρα, γεγονός που ενισχύει την σκέψη για εντόπιση σε διάχυτη δυσλειτουργία κατώτερου κινητικού νευρώνα.
Αν και δεν φαίνεται, οι αντιδράσεις θέσης ήταν απούσες και στα τέσσερα άκρα.
Η εν τω βάθει αίσθηση του πόνου ήταν φυσιολογική και στα 4 άκρα.
Την ημέρα εισαγωγής, ο σκύλος παρουσίαζε απουσία αντίδρασης απειλής (menace response) και βλεφαρικού αντανακλαστικού (palpebral reflex) αμφοτερόπλευρα, με διατήρηση της όρασης. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν συμμετοχή του προσωπικού νεύρου. Η πάρεση του προσωπικού νεύρου είχε βελτιωθεί το επόμενο πρωί, όταν καταγράφηκε αυτό το βίντεο.
Διαφορικές διαγνώσεις
- Οξεία ιδιοπαθής πολυριζονευρίτιδα / παράλυση Coonhound
- Παράλυση από τσιμπούρι (δεν υπάρχει στην Ελλάδα)
- Αλλαντίαση
- Οξεία κεραυνοβόλος μυασθένεια gravis
Εργαστηριακές εξετάσεις
- Γενική αίματος/ βιοχημικό προφίλ/Τ4 : φυσιολογικά
- Ακτινογραφίες θώρακα: Φυσιολογικές, δεν απεικονίζεται μεγαοισοφάγος
- Μέτρηση κορτιζόνης (resting cortisol level) : Φυσιολογικό (απίθανος ο υποφλοιεπινεφριδισμός)
Δοκιμή με Νεοστιγμίνη: Αρνητική (καμία μεταβολή στη μυϊκή δύναμη)
Τίτλος αντισωμάτων έναντι υποδοχέων ακετυλοχολίνης: Αρνητικός
Η απεικόνιση με (MRI > CT), καθώς και η ανάλυση εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ), χρειάζονται για τον αποκλεισμό πάθησης του νωτιαίου μυελού, ιδιαίτερα αν παρατηρούνται άλλα συμπτώματα δυσλειτουργίας του κεντρικού νευρικού συστήματος κατά την εξέταση (π.χ. πόνος στον αυχένα ή τη ράχη, μη φυσιολογικό δερματομυϊκό αντανακλαστικό).
Η πρωτεΐνη στο ΕΝΥ μπορεί να είναι αυξημένη στην οξεία ιδιοπαθή πολυριζονευρίτιδα.
Διάγνωση
Η πιθανή διάγνωση είναι οξεία ιδιοπαθής πολυριζονευρίτιδα καθώς δεν υπήρχε γνωστή έκθεση σε πτώματα ή αλλοιωμένη τροφή που θα μπορούσε να προκαλέσει αλλαντίαση, ούτε γνωστή επαφή με ρακούν που θα μπορούσε να οδηγήσει σε παράλυση τύπου Coonhound.
Θεραπεία
Η οξεία ιδιοπαθής πολυριζονευρίτιδα και η παράλυση Coonhound αντιμετωπίζονται συνήθως μόνο με υποστηρικτική αγωγή. Τα κορτικοστεροειδή δεν έχει αποδειχθεί ότι επιταχύνουν την ανάρρωση ή βελτιώνουν τη μυϊκή δύναμη. Αντιθέτως, υψηλές δόσεις κορτικοστεροειδών μπορεί να επιδεινώσουν τη νευρομυϊκή αδυναμία.
Η θεραπεία με ανθρώπινη ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIg) έχει δείξει ότι επιταχύνει την ανάρρωση σε μια μικρή μελέτη σε σκύλους, αλλά είναι δύσκολα διαθέσιμη και συχνά πολύ δαπανηρή.
Για τα ζώα αυτά, η φυσικοθεραπεία, η καλή νοσηλευτική φροντίδα (συχνή αλλαγή θέσης και παχύ υπόστρωμα για αποφυγή ελκών κατάκλισης, διατήρηση του ζώου καθαρού και στεγνού κ.λπ.) και η φροντίδα της ουροδόχου κύστης αποτελούν πολύ σημαντικά στοιχεία της θεραπείας.
Πρόγνωση
Η πρόγνωση για τους περισσότερους ασθενείς είναι καλή έως εξαιρετική, εφόσον δεν εμφανιστεί αναπνευστική ανεπάρκεια που να απαιτεί μηχανικό αερισμό. Ωστόσο, η ανάρρωση μπορεί να διαρκέσει από αρκετές εβδομάδες έως μήνες.
Μετά την ανάρρωση, θα πρέπει να αποφεύγεται η έκθεση σε ρακούν ή άλλους παράγοντες που μπορεί να πυροδότησαν τα κλινικά σημεία, καθώς η επιβίωση δεν προσφέρει ανοσία.
Έκβαση
Η μυϊκή δύναμη του σκύλου είχε βελτιωθεί σημαντικά κατά τον επανέλεγχο στις 2 εβδομάδες Ο ιδιοκτήτης ανέφερε τηλεφωνικά ότι ο σκύλος είχε επανέλθει σχεδόν πλήρως στο φυσιολογικό περίπου 8 εβδομάδες μετά την έξοδο από το νοσοκομείο.