Ρήξη του Αχίλλειου Τένοντα

Οι κακώσεις του Αχίλλειου τένοντα παρατηρούνται σχετικά σπάνια σε σκύλους και γάτες. Ο Αχίλλειος τένοντας ή κοινός πτερνικός τένοντας (common calcaneal tendon), αποτελείται από τη συνένωση των εξής τενόντων:

• τον  καταφυτικό τένοντα του γαστροκνημίου μυός (κυριότερο τμήμα)
• τον τένοντα του επιπολής καμπτήρα των δακτύλων
• τον κοινό τένοντα των : δικέφαλου μηριαίου μυός, ισχνού μυός (gracilis) και ημιτενοντώδους μυός

Οι κακώσεις του Αχίλλειου τένοντα είναι συνήθως μερικές ρήξεις (σπάνια οι ρήξεις είναι πλήρεις) και τις περισσότερες φορές οφείλονται σε άμεσο τραυματισμό του τένοντα με αιχμηρό όργανο. Υπάρχουν αναφορές τόσο στην ανθρώπινη όσο και στην κτηνιατρική ιατρική για ρήξη Αχίλλειου τένοντα μετά από χρήση φθοριοκινολονών, πιθανώς δευτερογενώς λόγω βλάβης των χονδροκυττάρων και του κολλαγόνου που προκαλείται από τη χρήση τους.

Η πάθηση αυτή μπορεί να εμφανιστεί σε σκύλους οποιασδήποτε ηλικίας ή φυλής και περιστασιακά σε γάτες. Παρατηρείται συχνότερα σε μεγαλόσωμες και γιγαντόσωμες φυλές σκύλων.

Οι περισσότεροι σκύλοι παρουσιάζονται με οξεία χωλότητα του οπισθίου άκρου. Σπάνια μπορεί να παρατηρηθεί χρόνια χωλότητα του οπισθίου άκρου.

Τα προσβεβλημένα ζώα εμφανίζουν χωλότητα του οπισθίου άκρο η βαρύτητά της οποίας ποικίλει από δυνατότητα στήριξης βάρους με πελματική στάση (plantigrade stance) έως πλήρη αδυναμία στήριξης βάρους. Κατά την ψηλάφηση του τένοντα ενδέχεται να διαπιστωθούν οίδημα και πόνος.

Εάν ο τένοντας του επιπολής καμπτήρα των δακτύλων παραμένει άθικτος,  τα δάκτυλα μπορεί να βρίσκονται σε κάμψη.

Ατροφία των μυών του οπισθίου άκρου λόγω αχρησίας μπορεί να γίνει εμφανής μετά από 3–4 εβδομάδες.

Η διάγνωση βασίζεται στο ιστορικό και την κλινική εξέταση. Η υπερηχογραφική εξέταση μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση της ρήξης και να συμβάλλει στη διαφοροποίηση μεταξύ μερικής και πλήρους ρήξης.

Οι δύο βασικές θεραπευτικές επιλογές είναι η χειρουργική αποκατάσταση της ρήξης και η συντηρητική αντιμετώπιση. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η χειρουργική επέμβαση αποτελεί την προτιμώμενη θεραπεία, επειδή παρουσιάζει το υψηλότερο ποσοστό αποκατάστασης.

Στη βιβλιογραφία έχουν περιγραφεί διάφορες χειρουργικές τεχνικές. Η χειρουργική αποκατάσταση μετά από οξύ τραυματισμό συνίσταται στην πρωτογενή τελικοτελική αναστόμωση των ρηγμένων άκρων του τένοντα (τενοντορραφή), με χρήση ραφών τύπου locking loop ή three-loop pulley.

Ορισμένοι χειρουργοί σε συνδυασμό με τη χειρουργική επέμβαση κάνουν εγχύσεις πλάσματος πλούσιου σε αιμοπετάλια (platelet-rich plasma, PRP), βλαστοκυττάρων ή και των δύο στον αποκατεστημένο τένοντα.

Μετά τη χειρουργική αποκατάσταση, το πάσχον άκρο διατηρείται σε υπερέκταση ώστε να μη δέχεται φόρτιση ο χειρουργημένος τένοντας. Αυτό επιτυγχάνεται με ακινητοποίηση του ταρσού με εξωτερική  οστεοσύνθεση. Η διαδικασία αποκατάστασης διαρκεί συνήθως περίπου 6 μήνες.

Η πρόγνωση μετά από χειρουργική αποκατάσταση οξείας ρήξης είναι καλή έως άριστη. Ωστόσο, το ζώο ενδέχεται να μην μπορεί να συμμετέχει σε έντονες ή απαιτητικές δραστηριότητες.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ: Εάν βρείτε λάθος σε αυτό το άρθρο, παρακαλώ στείλε mail (danourdista@gmail.com) για να διορθωθεί. Ευχαριστούμε για την υποστήριξή σας !