Ινοχόνδρινο Έμβολο

Το ινοχόνδρινο έμβολο (ισχαιμική μυελοπάθεια, fibrocartilaginous embolism) είναι μια μυελοπάθεια που χαρακτηρίζεται από την απουσία πόνου και συμπτωμάτων που δεν επιδεινώνονται (στάσιμα). Οφείλεται σε απόφραξη αγγείων, που αιματώνουν το ΝΜ, από ινοχόνδρινο υλικό, το οποίο ιστολογικά ομοιάζει με τον πηκτοειδή πυρήνα του μεσοσπονδύλιου δίσκου. Η αγγειακή απόφραξη οδηγεί σε εστιακή ισχαιμική νέκρωση του παρεγχύματος του νωτιαίου μυελού.

Αγγειακή απόφραξη από ινοχόνδρινο έμβολο εκτός από το ΝΜ έχει αναφερθεί στο εγκεφαλικό στέλεχος και στην παρεγκεφαλίδα, με κλινικά συμπτώματα αντίστοιχα της εντόπισης της βλάβης.

Τέλος, έχει διαπιστωθεί ισχαιμική μυοπάθεια των παρασπονδυλικών μυών δευτερογενώς πιθανής ισχαιμικής μυελοπάθειας. Παραμένει αδιευκρίνιστος ο ακριβής μηχανισμός μέσω του οποίου το υλικό του πηκτοειδούς πυρήνα διεισδύει στην αγγειακή κυκλοφορία του νωτιαίου μυελού.

Παρότι η ισχαιμική μυελοπάθεια έχει αναφερθεί σε πολλές φυλές σκύλων προδιάθεση έχουν οι μεγαλόσωμες και γιγαντόσωμες φυλές. Συχνότερα προσβάλλονται οι φυλές:

• Staffordshire bull terrier
• Greyhound
• Labrador retriever
• Rottweiler
• Boxer
• Irish setter

Μεταξύ των μικρόσωμων φυλών, τα Miniature Schnauzers προσβάλλονται συχνότερα.  Από την πάθηση μπορεί να προσβληθούν σκύλοι όλων των ηλικιών (κυρίως ενήλικα). Δεν αναφέρεται προδιάθεση φύλου.  

Η πάθηση έχει αναγνωριστεί σπάνια και σε γάτες.           

Η εμφάνιση των συμπτωμάτων είναι τυπικά υπεροξεία και στάσιμη. Μπορεί να διαπιστωθεί επιδείνωση των συμπτωμάτων τις πρώτες ώρες μετά από το επεισόδιο. Συνήθως το επεισόδιο παρατηρείται κατά τη διάρκεια της σωματικής δραστηριότητας (π.χ. τρέξιμο, άλμα, παιγνίδι). Τα συμπτώματα είναι συνήθως ασύμμετρα.

Οι ιδιοκτήτες συχνά αναφέρουν μια απότομη κραυγή πόνου, ακολουθούμενη από αδυναμία βαδίσματος σε ένα συνήθως οπίσθιο άκρο. Παρότι μπορεί να υπάρχει πόνος κατά τις πρώτες 12–24 ώρες, η νόσος χαρακτηρίζεται γενικώς από απουσία πόνου.

Τα νευρολογικά ευρήματα αντιστοιχούν στην ανατομική θέση του εμφράκτου και συχνά είναι ασύμμετρα. Τα κλινικά συμπτώματα σταθεροποιούνται συνήθως εντός των πρώτων 24 ωρών και σπάνια υφίσταται επιδείνωση.

Τις πρώτες ώρες μετά το επεισόδιο μπορεί να διαπιστωθεί πόνος κατά τη ψηλάφηση της ΣΣ λόγω ερεθισμού των μηνίγγων και οιδήματος του νωτιαίου μυελού, αλλά η διαπίστωση επίμονου πόνου μετά τις πρώτες 24 ώρες θα πρέπει να θέσει σε υποψία άλλες παθήσεις.

Η οριστική διάγνωση γίνεται με ιστοπαθολογική εξέταση του ΝΜ. Η υποθετική διάγνωση βασίζεται στο ιστορικό, τα κλινικά συμπτώματα και την MRI.

Τα κλασικά ευρήματα της MRI περιλαμβάνουν καλά περιγεγραμμένη, συνήθως ασύμμετρη, ενδομυελική αλλοίωση που έχει σήμα αυξημένης έντασης (φαίνεται λευκή) στη Τ2 ακολουθία, είναι ισοεντατική στη Τ1 ακολουθία και εμφανίζεται με ελάχιστη ή καθόλου ενίσχυση σκιαγραφικού (“blush pattern”) στην Τ1 ακολουθία μετά τη χορήγηση γαδολινίου.

Παρόμοιες αλλοιώσεις μπορεί να παρατηρηθούν και στους παρασπονδυλικούς μύες.

Η απεικόνιση μοριακής διάχυσης (Diffusion-Weighted Imaging, DWI), αν και δεν χρησιμοποιείται συστηματικά στην κτηνιατρική, μπορεί να δείξει εικόνα με περιορισμό της διάχυσης του νερού που είναι συμβατή με οξεία ισχαιμία.

Οι βασικές εργαστηριακές εξετάσεις (γενική αίματος, βιοχημικές εξετάσεις, ανάλυση ούρων, ολική T4) είναι συνήθως εντός των φυσιολογικών ορίων.

Η ανάλυση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ) και ο έλεγχος για λοιμώδη αίτια πρέπει να γίνονται για τον αποκλεισμό μηνιγγομυελίτιδας ή ενδομυελικών νεοπλασιών, οι οποίες μπορεί να μιμούνται την ισχαιμική μυελοπάθεια αν και οι παθήσεις αυτές δεν έχουν, συνήθως, οξεία εμφάνιση.  Στην ανάλυση του ΕΝΥ μπορεί να διαπιστωθεί αύξηση των πρωτεϊνών χωρίς αύξηση των κυττάρων ή ήπια πλειοκυττάρωση (pleocytosis).

Δεν υπάρχει ειδική φαρμακευτική θεραπεία για το ινοχόνδρινο έμβολο. Η χορήγηση  κορτικοστεροειδών δεν έχει αποτελεσματικότητα.   Επιπλέον, τα κορτικοστεροειδή μπορεί να επιδεινώσουν την μυϊκή αδυναμία και συνδέονται με σημαντικές ανεπιθύμητες ενέργειες, με συνέπια να μη συνιστώνται.

Η υποστηρικτική φροντίδα είναι θεμελιώδης και περιλαμβάνει:

• Φυσικοθεραπεία, η οποία πρέπει να ξεκινά όσο το δυνατόν νωρίτερα.
• Νοσηλευτική φροντίδα, όπως συχνή αλλαγή θέσης και χρήση μαλακών υποστρωμάτων για αποφυγή ελκών κατάκλισης σε ζώα με αδυναμία βαδίσματος.
• Διαχείριση ουροδόχου κύστης, με χειροκίνητη κένωση ή καθετηριασμό και φαρμακευτική υποστήριξη (π.χ. πραζοσίνη, μπεθανεκόλη) όταν απαιτείται.
• Αναπνευστική και κυκλοφορική υποστήριξη, ιδίως σε βλάβες της προσθίας αυχενικής μοίρας του ΝΜ. Μερικές φορές απαιτείται μηχανικός αερισμός.

Η πρόγνωση είναι γενικά καλή. Οι περισσότερες μελέτες αναφέρουν ποσοστό 75–85% επανάκτησης της κινητικότητας. Ο χρόνος αποκατάστασης ποικίλλει και εξαρτάται από τη σοβαρότητα και την εντόπιση της βλάβης.

Αρνητικοί προγνωστικοί παράγοντες είναι:

• Η εντόπιση της ισχαιμικής βλάβης στην αυχενική ή οσφυϊκή διόγκωση (νευροτόμια Α6–Θ2 ή Ο4–Ι3)
• Η απουσία αίσθησης του βαθύ πόνου στη πίεση των δακτύλων των πασχόντων άκρων
• Η παρουσία ακράτειας ούρων ή κοπράνων
• Η έλλειψη βελτίωσης μέσα σε δύο εβδομάδες από την έναρξη των συμπτωμάτων
• Οι μεγαλόσωμοι και οι γιγαντόσωμοι σκύλοι, πιθανώς λόγω δυσκολίας στη διαχείριση επειδή δεν μπορούν να βαδίσουν

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ: Εάν βρείτε λάθος σε αυτό το άρθρο, παρακαλώ στείλε mail (danourdista@gmail.com) για να διορθωθεί. Ευχαριστούμε για την υποστήριξή σας !