Η αραχνοειδής κύστη (αραχνοειδές εκκόλπωμα, αραχνοειδής ψευδοκύστη, spinal arachnoid diverticula) παριστάνει ένα εντοπισμένο εκκόλπωμα της αραχνοειδούς μήνιγγας, που επικοινωνεί με τον υπαραχνοειδή χώρο. Στην περίπτωση που η αραχνοειδής κύστη αυξηθεί υπερβολικά σε μέγεθος μπορεί να προκαλέσει συμπίεση στο ΝΜ. Στην ίδια κατηγορία ανήκει η κύστη Tarlov ή μηνιγγική κύστη τύπου ΙΙ (εξωσκληρίδια κύστη), η οποία εντοπίζεται σε νωτιαίο νεύρο. Η κύστη Tarlov δημιουργείται από ένα μάρσιπο (θύλακο) του περινευρίου.
Η εσωτερική επιφάνεια της αραχνοειδούς κύστης δεν καλύπτεται από βλεννογόνο όπως συμβαίνει στις πραγματικές κύστεις και για το λόγο αυτό ονομάζεται και ψευδοκύστη. Η αιτιολογία δημιουργίας πρωτογενούς αραχνοειδούς κύστης δεν έχει διευκρινιστεί. Παρότι είναι πιθανόν να εμπλέκονται γενετικοί παράγοντες, γενετική προδιάθεση έχει αποδειχθεί μόνο στα Pug (Rohdin C, Nyman HT, Wohlsein P, et al. Cervical spinal intradural arachnoid cysts in related, young pugs. J Small Anim Pract 2014;55(4):229–34.)
Τις περισσότερες φορές η δημιουργία αραχνοειδών κύστεων είναι δευτερογενής, ως συνέπεια άλλων παθολογικών καταστάσεων όπως:
- Δισκοκήλη τύπου Ι ή ΙΙ (κυρίως σε Pug και French bulldogs)
- Συγγενής ανωμαλία της ΣΣ (κυρίως σε Pug και French bulldogs)
- Επιπλοκή χειρουργικής αποσυμπίεσης σε περίπτωση δισκοκήλης
- Τραυματισμός του ΝΜ
- Φλεγμονώδης μυελοπάθεια
- Νεόπλασμα του ΝΜ
Τα συχνότερα σημεία εντόπισης αραχνοειδούς κύστης είναι μεταξύ των νευροτομίων Α2-Α3, Α5-Α6 και από το νευροτόμιο Θ9 έως Θ13.
Σε ποσοστό σκύλων 88-90% η αραχνοειδής κύστη είναι μονήρης και αναπτύσσεται στη ραχιαία επιφάνεια του ΝΜ.
Οι μεγαλόσωμες φυλές και κυρίως τα Rottweiler έχουν προδιάθεση για αυχενική εντόπιση και οι μικρόσωμες (Pug και French bulldog) για θωρακοσφυϊκή εντόπιση.
Ο μέσος όρος ηλικίας προσβολής είναι 27 μήνες.
Τα κλινικά συμπτώματα έχουν σταδιακή εξέλιξη και είναι ανάλογα με την εντόπιση της αραχνοειδούς κύστης και με την ποσότητα του υγρού που περιέχει.
Η ραχιαία ή ραχιαιο-πλευρική εντόπιση στην πρόσθια αυχενική μοίρα του ΝΜ (συμβαίνει συνήθως σε Rottweilers) προκαλεί τετραπάρεση με διατήρηση της βάδισης και με βηματισμό μεγάλου εύρους στα πρόσθια άκρα χωρίς την κάμψη των αρθρώσεων κατά τη φάση αιώρησης. Το ιδιότυπο-σπαστικό αυτό βάδισμα στα πρόσθια άκρα δίνει την εντύπωση υπερμετρίας, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για ψευδοϋπερμετρία, που οφείλεται στη συμπίεση των ανερχόμενων ιδιοδεκτικών οδών και του νωτιαιοπαρεγκεφαλιδικού δεματίου στη ραχιαίο-πλευρική μοίρα της λευκής ουσίας του ΝΜ.
Σε ποσοστό σκύλων 18.9% με υπαραχνοειδή κύστη έχει αναφερθεί σπονδυλικός πόνος.
Η συχνότητα εμφάνισης ακράτειας κοπράνων οφειλόμενη σε βλάβη των ΑΚΝ είναι συχνότερη σε σχέση με άλλες μυελοπάθειες και θεωρείται ότι οφείλεται σε βλάβη των ραχιαίων αισθητικών οδών του ΝΜ.
Η αιτιολογική διάγνωση γίνεται με CT ή MRI.
Παρότι σε μικρό αριθμό περιστατικών τα συμπτώματα μπορεί να αντιμετωπιστούν με συντηρητική θεραπεία (γλυκοκορτικοστεροειδή), στους περισσότερους σκύλους τα συμπτώματα επιδεινώνονται σταδιακά και η θεραπεία εκλογής είναι η χειρουργική. Οι χειρουργικές τεχνικές που περιγράφονται είναι:
- Η θυριδοποίηση του εκκολπώματος με τομή (durotomy) ή εκτομή (durectomy) της σκληρής μήνιγγας.
- Η μαρσιποποίηση (marsupialization) του εκκολπώματος.
Σε περιπτώσεις αστάθειας μεταξύ των σπονδύλων συστήνεται επιπροσθέτως και σπονδυλοδεσία.
Πρόγνωση
Η πρόγνωση είναι επιφυλακτική. Το ποσοστό επιτυχίας κυμαίνεται μεταξύ 63% έως 93% ανάλογα με τη μελέτη. Ατυχώς ανεξάρτητα με τη χειρουργική τεχνική η υποτροπή σε διάστημα ενός χρόνου είναι συχνή.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ: Εάν βρείτε λάθος σε αυτό το άρθρο, παρακαλώ στείλε mail (danourdista@gmail.com) για να διορθωθεί. Ευχαριστούμε για την υποστήριξή σας !