Διαβητική Νευροπάθεια

Περίπου το 60–70% των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη εμφανίζουν κάποια μορφή νευροπάθειας. Περιφερική νευροπάθεια παρατηρείται επίσης σε σκύλους και γάτες με ανεπαρκώς ρυθμισμένο διαβήτη. Για πλήρη ανάλυση των σύγχρονων θεωριών σχετικά με την παθογένεση, ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει σε άλλες πηγές, αλλά η επικρατούσα άποψη είναι ότι η διαβητική νευροπάθεια μπορεί να οφείλεται σε δυσλειτουργία των κυττάρων Schwann ή/και της μυελίνης.

Καθώς ο διαβήτης εμφανίζεται συχνότερα σε ζώα μέσης και μεγάλης ηλικίας η περιφερική νευροπάθεια είναι συχνότερη σε ζώα μεγάλης ηλικίας. Η διαβητική νευροπάθεια είναι πολύ πιο συχνή στις γάτες σε σχέση με τους σκύλους.

Τα ζώα συνήθως προσκομίζονται για αξιολόγηση λόγω «μη φυσιολογικού βαδίσματος» ή μυϊκής αδυναμίας. Ο ιδιοκτήτης μπορεί να γνωρίζει ή και να αγνοεί ότι το ζώο του πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη.

Τα ευρήματα στις γάτες με διαβητική νευροπάθεια είναι αρκετά χαρακτηριστικά. Οι περισσότερες παρουσιάζουν αμφοτερόπλευρη, συμμετρική στάση/βάδιση με όλο το πέλμα να ακουμπά στο έδαφος (πελματική στάση, plantigrade stance). Ορισμένες γάτες μπορεί επίσης να εμφανίζουν στάση/βάδιση με στήριξη στον καρπό (palmigrade stance).

Συχνά παρατηρούνται μειωμένες αντιδράσεις θέσεις, μειωμένα νωτιαία αντανακλαστικά και μειωμένο αντανακλαστικό κάμψης.

Στους σκύλους, τα κλινικά συμπτώματα ποικίλουν από υποκλινικές περιπτώσεις που εντοπίζονται μόνο με ηλεκτροδιαγνωστικές εξετάσεις ή βιοψία νεύρου, έως σοβαρή τετραπάρεση κατώτερου κινητικού νευρώνα (χαλαρή τετραπάρεση).

Μπορεί να τεθεί πιθανή διάγνωση σε ζώα με αρρύθμιστο ή νεοδιαγνωσμένο διαβήτη και κλινικά συμπτώματα πολυνευροπάθειας.

Η οριστική διάγνωση απαιτεί ηλεκτροδιαγνωστικό έλεγχο και βιοψία νεύρου ή/και μυός.

Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για τη διαβητική νευροπάθεια. Η αντιμετώπιση επικεντρώνεται στον καλό έλεγχο του σακχαρώδη διαβήτη.

Η πρόγνωση για πλήρη αποκατάσταση είναι επιφυλακτική.

Ζώα με ήπια συμπτώματα μπορεί να βελτιωθούν αν ο σακχαρώδης διαβήτης αντιμετωπιστεί έγκαιρα, αλλά σε μέτριες έως σοβαρές περιπτώσεις η βελτίωση είναι συχνά περιορισμένη, ακόμη και με τον καλύτερο έλεγχο του διαβήτη.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ: Εάν βρείτε λάθος σε αυτό το άρθρο, παρακαλώ στείλε mail (danourdista@gmail.com) για να διορθωθεί. Ευχαριστούμε για την υποστήριξή σας !

Προτεινόμενη βιβλιογραφία

• Braund KG, Steiss JE. Distal neuropathy in spontaneous diabetes mellitus in the dog. Acta Neuropathol (Berl) 1982;57:263-269.
• Chastain CB, Panciera D. Diabetic neuropathy in cats. Sm Anim Clin Endocrinol 2003;13:27.
• Estrella JS, Nelson RN, Sturges BK, et al. Endoneurial microvascular pathology in feline diabetic neuropathy. Microvasc Res 2008;75:403-410.
• Johnson CA, Kittleson MD, Indrieri RJ. Peripheral neuropathy and hypotension in a diabetic dog. J Am Vet Med Assoc 1983;183:1007-1009.
• Katherman AE, Braund KG. Polyneuropathy associated with diabetes mellitus in a dog. J Am Vet Med Assoc 1983;182:522-524.
• Mizisin AP, Shelton GD, Burgers ML, et al. Neurological complications associated with spontaneously occurring feline diabetes mellitus. J Neuropathol Exp Neurol 2002;61:872-884.
• Mizisin AP, Shelton GD, Wagner S, et al. Myelin splitting, Schwann cell injury and demyelination in feline diabetic neuropathy. Acta Neuropathol (Berl) 1998;95:171-174.
• Morgan MJ, Vite CH, Radhakrishnan A, et al. Clinical peripheral neuropathy associated with diabetes mellitus in 3 dogs. Can Vet J 2008;49:583-586.
• Muñana KR. Long-term complications of diabetes mellitus, Part I: Retinopathy, nephropathy, neuropathy. Vet Clin North Am Small Anim Pract 1995;25:715-730.
• Steiss JE, Orsher AN, Bowen JM. Electrodiagnostic analysis of peripheral neuropathy in dogs with diabetes mellitus. Am J Vet Res 1981;42:2061-2064.