Υποθυρεοειδική Νευροπάθεια

Ο υποθυρεοειδισμός έχει συσχετιστεί με διάφορες νευρολογικές διαταραχές, όπως περιφερική (και σπανιότερα κεντρική) αιθουσαία δυσλειτουργία, δυσλειτουργία του προσωπικού νεύρου, δυσλειτουργία του τρίδυμου νεύρου, παράλυση του λάρυγγα, μυξοιδηματικό κώμα, επιληπτικές κρίσεις και γενικευμένη περιφερική νευροπάθεια. Ορισμένες μελέτες έχουν δείξει ότι σε ποσοστό 5–10% των ζώων με υποθυρεοειδισμό παρατηρείται νευροπάθεια.

Η νευροπάθεια που σχετίζεται με τον υποθυρεοειδισμό εμφανίζεται συχνότερα σε σκύλους μέσης και μεγάλης ηλικίας. Οι μεγαλόσωμες φυλές φαίνεται να προσβάλλονται συχνότερα. Στις γάτες η πάθηση είναι σπάνια, καθώς ο υποθυρεοειδισμός εμφανίζεται σπάνια σε αυτό το ζωικό είδος.

Η παράλυση του προσωπικού νεύρου αποτελεί τη συχνότερη νευροπάθεια που σχετίζεται με τον υποθυρεοειδισμό. Τα κλινικά συμπτώματα περιλαμβάνουν πτώση του χείλους στην πάσχουσα πλευρά, αδυναμία αυτόματου «ανοιγοκλεισίματος» του βλεφάρου ομόπλευρα με τη βλάβη, κατακράτηση τροφής στη στοματική κοιλότητα και σιελόρροια.

Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί επίσης να επηρεάσει το τρίδυμο νεύρο, προκαλώντας πτώση της κάτω γνάθου, ή το αιθουσαιοκοχλιακό νεύρο, οδηγώντας σε περιφερικό αιθουσαίο σύνδρομο.

Η περιφερική νευροπάθεια που σχετίζεται με τον υποθυρεοειδισμό μπορεί να προκαλέσει προκαλεί ποικίλου βαθμού πάρεση κατώτερου κινητικού νευρώνα (ΚΚΝ) και αταξία. Η παραπάρεση αποτελεί το συχνότερα αναφερόμενο νευρολογικό έλλειμμα.

Η πιθανή διάγνωση βασίζεται στην παρουσία υποθυρεοειδισμού, δηλαδή μειωμένου επιπέδου ελεύθερης T4 και αυξημένου επιπέδου TSH, σε σκύλο που εμφανίζει νευροπάθεια εγκεφαλικού ή περιφερικού νεύρου.

Η θεραπεία περιλαμβάνει χορήγηση λεβοθυροξίνης σε δόση 0,01–0,02 mg/kg από το στόμα κάθε 12 ώρες. Τέσσερις εβδομάδες μετά την έναρξη της θεραπείας ή μετά από τροποποίηση της δόσης, συνιστάται μέτρηση της ολικής T4 τέσσερις έως έξι ώρες μετά τη χορήγηση του δισκίου. Στόχος είναι η επίτευξη υψηλών φυσιολογικών επιπέδων θυρεοειδικών ορμονών κατά το χρονικό αυτό διάστημα.

Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για τη νευροπάθεια καθαυτή. Η υποστηρικτική αγωγή προσαρμόζεται ανάλογα με το είδος της νευρολογικής διαταραχής. Για παράδειγμα, σε περιπτώσεις αιθουσαίας δυσλειτουργίας μπορούν να χορηγηθούν φάρμακα έναντι του ιλίγγου.

Η πρόγνωση για ανάρρωση είναι γενικά καλή. Ωστόσο, η αποκατάσταση των νευρικών ελλειμμάτων μπορεί να απαιτήσει χρονικό διάστημα από αρκετές εβδομάδες έως αρκετούς μήνες.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ: Εάν βρείτε λάθος σε αυτό το άρθρο, παρακαλώ στείλε mail (danourdista@gmail.com) για να διορθωθεί. Ευχαριστούμε για την υποστήριξή σας !